ZİHNİMDE KÖY

             

                    Küçüktüm, yaz aylarını hasretle beklerdim. Tatil olması için değil de köye gidebilmek için. Kendimi özgür hissederdim. Korkusuz hissederdim. Büyük insan olurdum.

                    Bütün bir yıl yaratıcılığıma darbe vurulurdu, bir kalıba sokulmak istenirdim. İzinsiz hiçbir şey yapamaz, akıllı uslu çocuk olmam istenirdi. Ben de insanların bu isteğini elimden geldiğince destekler onların dediği gibi akıllı, uslu bir çocuk olurdum. (Şimdi düşünüyordum da kendime en büyük zararı o zaman vermişim... ) Sonra okullar tatil olur, köye kaçardık. Ailem karışmazdı bize orada, korumak zorunda oldukları dış etkenler çok fazla değildi.  Rahat olurlardı, ben de istediğim gibi davranır, uslu çocuk olmak zorunda kalmazdım. Hayvanlardan korkmamayı orada öğrendim, onlara sarılmayı, onlarla konuşmayı... Köyden ayrılırken tek tek onlara sarılır veda ederdim. Tahtadan arabalar yapardık... Tenekelerden römork... Ne hasta olmaktan korkardık ne de mikrop kapmaktan. Huzur içinde uyur huzur içinde uyanırdık. Şimdi ne zaman köye gitsem yüzüm güler. İçimde bilmediğim bir huzur olur. Çünkü çocukluğumun en güzel günleri orada geçti...

               Bu resim, günümüze ait. Kış için hazırlığını yapmış köy insanı. Çok şey anlatıyor aslında bu resim. İçi öyle dolu ki kelimelerim yetersiz kalıyor...

               Ne mutlu köy yaşamının bütün zorluklarına rağmen mutlu olan köy insanına!

Sevgilerle...