UYKUM VAR!

       Her sabah, güne uyanmak öyle işkenceye dönüşüyor ki ben de, güneşin doğmasını istemez oldum. Uykuyu bu kadar seven ben, en çok da sabah uykusunu özledim... Uyumak adına nelerden vazgeçmedim ki... Kendime çok kurallar koydum, en çok da uyku için kurallarımı yıktım. Otuza merdiven dayadığım şu günlerde zamanın kıymetini hatırlatıp duruyor zihnim. Uyumaya çok zaman ayırma, zamanını başka şeylerle doldur, diyor da zihnimi dinlemeyen tarafım boşver o konuşsun dursun sen uyu diyor... Ne hoş değil mi? Çocukken de böyleydim, millet erkende kalkar sokaklara düşerdi top peşinde koşmak için de benim aklımın ucuna bile gelmezdi oyun, sonuçta uyku varken! Ya da o çok önemli sınavlarda erken saatte kalkıp da ders çalışmak, asla bana göre değildi. Kalksam da masada, kitabın başında uyuyakalırdım... 

       Sabahın bereketine inanıyor, zorla da kalksam o günlerimin daha verimli geçtiğini fark ediyorum. Ama o günler ne yazık ki bu verimliliğe rağmen mutsuz oluyorum. Ne yazık ki! 

      

      Sahi, benden başka uyku için yazı yazan var mıdır? Sanmıyorum... Ama şu aralar günlerce uyumaya ihtiyacım olduğundan mıdır nedir, kelimelerime düştü uykum...